irritatie - inspiratie?- creatie en verantwoordelijkheid
door Mariana

Het is zo’n dag. Als ondernemer krijg je regelmatig te maken met zaken van de belastingdienst. Niet mijn favoriete bezigheid, al die regeltjes geven me soms de kriebels. En vandaag kan ik me opeens erg opwinden over dingen die ik daarbij tegenkom. Irritatie dus. De bron: de zorgverzekeringswet. Je weet wel:

Op 1 januari 2006 is de nieuwe zorgverzekering voor alle Nederlanders ingevoerd. Deze basisverzekering vervangt het ziekenfonds, de particuliere verzekering en de publiekrechtelijke regelingen voor ambtenaren. Met de nieuwe zorgverzekeringswet kregen alle Nederlanders dezelfde basisverzekering. De dekking daarvan komt grotendeels overeen met het vroegere ziekenfondspakket.

Wat een slimme zet -denk ik dan-: we hebben nu allemaal een 'ziekenfondspakke't en betalen er nog meer voor dan we vroeger betaalden voor een uitgebreide particuliere verzekering. Daarbovenop komt dan nog eens de inkomensafhankelijke bijdrage. Naast de veel duurdere premie voor een minder uitgebreide standaardverzekering, moeten we dus een extra percentage van ons jaarinkomen (van 4,4 tot 6,5 % ) afdragen. Voor wat, waarom? De premie is toch al ver(drie)dubbeld?
Goed, afhankelijk van je inkomen kan je een tegemoetkoming krijgen in de premiekosten. Een vlugge rekensom maakt al snel duidelijk dat je die dus gewoon zelf betaalt, dankzij die inkomensafhankelijke bijdrage. Opnieuw een gekke constructie. Ik begrijp het niet. Waar gaan al die premies en belastingen nu werkelijk heen? En op welke manier hebben wij ('We the People') daar nu werkelijk voordeel van?
Het doet me denken aan wegenbelasting en aanverwante zaken: we betalen belasting voor aanleg en onderhoud van wegen; voor aanschaf en gebruik van een auto; voor het rijden op diezelfde wegen die we al hebben betaald en dan óók nog eens apart voor het parkeren op een stukje van de door onszelf gefinancierde weg... Wat klopt hier niet? Waar waren wij toen deze wetten werden ingevoerd, en waarom vonden we dat okee? En wanneer is het genoeg?

Irritatie
Een keer in de zoveel tijd kan ik me erg opwinden over dit soort -in mijn ogen- flauwekul. Mijn 'innerlijke rust en harmonie' dalen in een curve die omgekeerd evenredig loopt aan die van mijn bloeddruk. Ja,.... datgene waar je je aandacht op richt, groeit. Op dit moment neemt mijn irritatie dus explosieve vormen aan. Ik sta niet bekend om mijn fantastische bullshit tolerantie .... Eerder om het ontbreken daarvan. Okee, rustig. Adem in... adem uit...(zucht)… dit maakt ook deel uit van de wereld waarin ik leef. Sommige systemen en wetten zijn ondersteunend voor de harmonie in de samenleving. En zonder orde is er chaos, waar de meesten van ons niet op zitten te wachten. Maar er is een grens aan redelijkheid. En die is wat mij betreft bereikt.

Waarom word ik hier nou kwaad om? Ten eerste om het feit dat we kennelijk toestaan dat zulke belachelijke constructies daadwerkelijk doorgevoerd worden, en ten tweede omdat het mij het gevoel geeft dat ik als persoon ben overgeleverd aan beperkende systemen zonder dat ik daar werkelijk verandering in kan aanbrengen. Dus: mijn 'slachtoffer-gevoel' wordt heel sneaky getriggerd. Want ik vind dat mijn boosheid gerechtvaardigd is.. alleen komt die boosheid in feite uit een gevoel van machteloosheid, en die is niet werkelijk!

Wat betreft de eerste reden: Wat doe ik hier dan aan? Wat doen wij hier aan? Iedereen op de barricaden? Om eerlijk te zijn zie ik dat ook niet gebeuren. ' We hebben het toch goed met z’n allen'? We hebben internet, televisie, i-pods, auto’s, over de top-hypotheken, ‘beschaving’, life-style, status, luxe, verzekeringen (don’t get me started again),  democratie. Daar staat kennelijk een prijs tegenover, die we nog steeds bereid zijn te betalen. Waar maak ik me druk om? Dáár maak ik me druk om. Is dat waar het werkelijk om gaat? Voor mij niet. Natuurlijk ben ik dankbaar voor alle luxe in mijn leven in een land zonder oorlog waarin een groot deel van de bevolking in verhouding met de rest van de wereld een redelijk hoge levensstandaard heeft. Tel uw zegeningen, nou dit zijn er zeker een heleboel. Thank you.
En toch heb ik het gevoel dat we zo half slapend door het leven gaan. Het lijkt alsof, zolang we voldoende entertained worden, onze eigen huisjes volgens onze persoonlijke trendy lifestyle kunnen inrichten, kunnen blijven dromen over een betere toekomst en vooral niet teveel nadenken over de zin van ons leven, het wat ons betreft allemaal wel in orde is.
Ik ben benieuwd wat ervoor nodig is om ons wakker te krijgen. Met al deze regels lijkt het alsof we steeds meer klem komen te zitten, en ik vraag me af of we in de gaten hebben dat we hierdoor misschien gaan geloven dat we geen vrijheid of invloed meer hebben...om die werkelijkheid vervolgens te creëren. Ik trap er zelf in ieder geval regelmatig in.

En dat brengt me bij de tweede reden…. We zijn meer dan dat!  We hebben wel degelijk invloed op en een verantwoordelijkheid voor onze werkelijkheid. Alleen moet het besef wel tot ons doordringen dat het zo is, en dat we voor een andere realiteit kunnen kiezen…. En, oja, hoe dat werkt. En hoe komen we nog op dat idee? Dat vind je niet tussen de reclame uitzendingen op de TV. Het maakt geen deel uit van het lesprogramma op scholen. Het is in mijn ogen in ieder geval bullshit dat ‘dit nu eenmaal zo gaat in onze maatschappij’, dat dit de prijs is voor een (door economie gedicteerde) democratie.

Inspiratie
Dus... en hoe ga ik daar nu mee om? Wat is de invloed die ik hierop kan en wil uitoefenen? Mijn cirkel van invloed in dit geheel ligt in ieder geval in mijn persoonlijke beleving, hoe ik kies te denken en te handelen. Het heeft eigenlijk geen zin om boos te worden, dat brengt mij niet op de trillingsfrequentie van liefde,  compassie en vreugde :-) Wanneer ik mijn aandacht terug breng naar dat stuk waar ik zelf invloed op kan uitoefenen, kan ik gedachten en acties kiezen die voor mijn constructief zijn en bijdragen aan een andere werkelijkheid.
Een visie (gedachten) van een werkelijkheid waarin bewustwording in ieder mens blijft groeien, en zichtbaar wordt in woorden en daden van elk individu. Een realiteit waarin mensen zich herinneren wat de werkelijke belangen zijn van een samenleving als eenheid, en zich herinneren hoe zij die oprecht en daadwerkelijk kunnen vormgeven. Hou ik het beeld van oprechte en door gevoelens van eenheid geïnspireerde volksvertegenwoordigers voor ogen?
Daarnaast, voor mij even belangrijk: me blijven verbinden met het gevoel van vrijheid, werkelijke vrijheid, en het besef dat ieder mens zijn eigen werkelijkheid kan scheppen en altijd een keuze heeft voor een andere versie. De kunst is het je blijven voorstellen, erin blijven geloven, en ernaar handelen. Daar zit nog wel een addertje. Want ik denk niet dat er heel veel verandert als ik alleen maar me blijf voorstellen dat 'de wereld beter wordt'. Er is ook nog zoiets als eigen verantwoordelijkheid. Dat betekent dat je handelt naar de idealen waar je voor staat. Dat je je stem laat gelden daar waar het nodig is. En niet iedereen heeft daar zin in. Maar kijk eens goed naar de wereld... regeringen vernietigen de aarde, de mensen proberen haar te redden. Het lijkt de omgekeerde wereld!

Brainwave: kom, laten we samen een andere (belasting)stelsel visualiseren, creëren... Laat je fantasie de vrije loop, leef je uit. En als we toch bezig zijn, laten we ons dan ook meteen een andere wereld voorstellen. Eentje vol vrede, harmonie, een milieu- en mensvriendelijke versie. Richt je aandacht op iets wat jouw passie heeft.. en bedenk de beste, mooiste versie die je je kunt voorstellen. En weet je wat, laten we samen steeds meer mogelijkheden scheppen en aangrijpen om onze invloed daarin te laten gelden. We the People, zoals Kirael (via Kahu Fred Sterling) zo mooi zegt, wij kunnen echt de wereld veranderen. Laten we wakker worden, wakker blijven, en nieuwe mogelijkheden scheppen. Het begint bij bewustzijn, bij het besef dat we keuzes hebben, en daarnaar handelen.

Goh… ik voel me ineens veel beter. Kom… aan het werk… er valt nog zoveel te creëren.

Terug naar boven